
ABORI SU STORI
di Stefano Lai
Custus penzierus iscrittus, du su dedicu a tottus is pippius, ma su prus a unu pippiu scalepranesu, Abori. Custu pippiu, deaberus ispeciali, ati lassau custu mundu de giogus po ndi cicai un'atru. Esti partiu in su duamila i unu, teniat norantacuattrus annus.
Santu Lussurgiu 31 de argiolas -27 austu duamila i sesi, scola de specializzazioni in is arti scenicas. IV edizioni.
Penzamentus innanti 'e su iaxiu:
Scalepranu 8 de su mesi de austu duamillaesesi.
Oi cumenzat su "laboratorio teatrale",custu "laboratorio"penzu chi siat unu fueddu chi imperint in su triatu po nai cursu, ma po seguru no tengu idea de it'e' chi siat....no tengu nimancu idea de chin'e chi siant custus de su "teatro del sale", su chi prus m'at attrattu, cand'apu dezidìu de mi iscriri, est istetiu su titulu de su "laboratorio"e tottu:"scrivi! i pensieri vengono scrivendo...." Est istetiu casuali su de m'essi sinnàu, ligendi su giornali ia biu de custu "festival" te triatu ca fiant a Santu Lussurgiu, ci fiant unu scantu numurus de cellulari po is iscrizionis, po su laboratoriu chi mi interessat ci fut iscrittu: "chiedere di Corrado".
Corrado....istranu!?, mi praxiat s'idea chi una materia de aici isconnota po mei, comenti cussa de su triatu, teniat comenti pessoni de zerriai unu chi si qualificat cun su nomini scetti.
Ia zerriau luegu ai cussu numuru e ia pregontau de Corrado, "sono io Corrado", mi iat arrespustu, de chi mi seu presentau, d'ia nau de s'idea de sighiri su laboratoriu cosa sua, "hai mai fatto teatro?", m' iat pregontau, "no, mai"ia arrespustu, timi timi......,"ma.....forse è anche meglio, appena puoi avvicinati a Cagliari per compilare la scheda di partecipazione e per la quota di iscrizione"."no pozzu, bivu atesu e in custas dis seu ghettau a pari de su traballu"ia sighiu a nai." Non importa, allora facciamo tutto quando arrivi a Santu Lussurgiu".
"No mi parit berus, mancai no du connoscia, m'at giài fattu impressioni bona, scit de omini de atrus tempus"ia penzau.
Est giai una simana chi penzu ai custa dia, scetti de sordau ia provau unu sentimentu simbili, comenti candu ammancanta pagus oras a torrai a domu, a pusti de un' annu e tres mesis passaus in casermas e campus de medas missionis, mi fut benia un'arrazza de timoria de lassai cussa vida, ca mancu mi praxiat, mi nci futi isticchia in s'animu tanti de ndi intendi sa mancanzia giài de primu de mind' andai, mi futi benia un'arrazza de "sindrome de Stoccolma". De seguru no odiu su traballu cosa mia, anzis du amu meda, ma in custas dis seu stettiu troppu "stressau". Po poi ammancai una cida mi seu depiu fai in cuattru, appu fattu su traballu po cussas dis ca appa essi foras e immoi mi intendu fadiau. Aici e tottu immoi mi intendu infastidiu de una "sindrome de Bidda", esti unu pagu che i cussa prusu nodia, de Stoccolma, fetti ca de bantai, e difendi chini tat furau,
qust'atra "sindrome da bidda" ti pigat a no arrenesci a ti fuiri, de su presoni, mancu candu s'enna est oberta, abarras in sa bidda mancai no du e siat mancu speru
Du sciu ca est aici, ecchini fait su pastori no podit mai essi propriu scapu, mancu candu si spostat o creit de essi in ferias.
Lampu! Tengu giai penzamentus, mi parit giài de no poti prus movi, mi parit tottu unu scimproriu custu de olli movi, ma eita triatu! Seu propriu foras, no appu ni mancusu ameixinau is abis po cussu pesta de"varroa" e ollis partiri a fai arriri is puddas in su triatu, a s'accabada asa torrai scaddau, e no bastat de cussu, asa agatai puru abis e brebeis mali cumbinadas.
No!
No, ca no est aici, est'una simana ca mi seu preparau ai custa cosa, seu prontu! Esti de diora ca ses disigiendi de fai triatu!
Penzanci beni: ai brebeis ci bandat fradi tu, est'unu scantus annus chi da sa sighit issu assolu, tui d'aggiudas fetti, nd'asa puru a sciri, ma arregorda ca ndi scidi cantu a tui e tottu, anzis, propriu de brebeis, ndi scit de prus. Ca gei esti berus!
In prus esti fradi tu, tias a deppi fidai scetti po cussu.
Is abis ìstant beni, gei e berus ca iant a essi offias ameixinadas, ma gei aguantant, ncias a penzai cantu ses torrau, e immoi bastat! Esti scetti una cida, no ti fazas pigai de su macchiori immoi ca ses prontu!
Carmu, abarra carmu.
Bah, asseriau ti sesi, immoi pois partiri! Hutalabì!.
Penzamentus de iaxiu.
Duas oras ca seu camminendi cun sa macchina e parit ca mi seu giai scaresciu de tottu s'atru, immoi in conca tengu fetti custu laboratoriu de su triatu. Ge'ia a bolli sciri e poita di nanta laboratoriu, mah!?, po mei su laboratoriu esti sempri stettiu cussu po is analisi, o po certus traballus.
Seguru ca depit'essi cumenti sa primu di de scola, in su giornali narat "massimo 20 allievi",propriu cumenti una classi, seu cuntentu, lampu! Custa orta mi toccat abarrai una cida cun custa genti....depint'essi unu pagu macchillotus, papai, ormiri tottus in sa propriu domu, chistionai de triatu cun issus, seguru ca nci antessi bellas piccioccas puru, si, mi praxit s'idea......mancai non di scippia nudda de triatu,..... forzis nci appa a fai calincuna figura lèggia, ma ita mi ndi frigat, tantis no miga mi conoscint, poi pastori seu, miga attori!
Penzamentus.
Santu Lussurgiu 8 de mes'austu
Tanti po cambiai mancu oi arribu po ora, lampu! Cumenti candu andau a iscola, no, po nai sa beridat mi seu connotu sempri lompendi trigadiu!
Immoi adessi melus chi penzi de agatai luegus is iscolas elementaris prima chi Corrado mi torrit a zerriai a su cellulari.
Cumenti seu lompiu:
"Corrado, piacere" m'at nau unu piccioccu artu e langiu , mi fait unu arrisisceddu e sighit: "per la sistemazione ci pensiamo dopo ora pensiamo alla lezione, andiamo nella palestra".
Palestra Comunali de Santu Lussurgiu.
Movendi de domu no appu tentu su tempus de mi cambiai e seu bestiu ancora de pastori, anzis po nai sa beridati no ci ia mancu penzau, is pastoris in Sardigna no di si narat nudda nemus po su de si estiri, fai pati de su essi pastoris, su de abarrai cun is cosinzus in is peis e is pantalonis de velludu, no sciu chi siat fiereza o mandronia, isciu fetti ca mi praxit de no mi depi arriolai po su de mi cambiai, de cantu seu contoniau de su sartu.
Furiaiaus deu, Corrado e duas picioccas, una mannixedda de edadi, s'atra meda giovuna, "bai e cica ecchin'antessi is atras duas?"ia pensau, fiant estias lixeras, in is peis pottant crapitas de ginnastica, issas a differenzia mia fiant beni cuncordadas e beni alleputzadas, teniant puru sa cara trucada. Corrado toccat innanti e nos in fattu, camminendi mi ndi sapu ca issu puru craza de cussus bottineddus de fai ginnastica, tandu gei me beniu de prusu s'arriolu, seguru ca iat a essi normali su de pottai de cussas crapitas e no custas sobogas de peddi! "Adessi mellus chi no mi pighit a pensamentos".
Eus camminau po unus duxentus metrus e eus scanzau a manu ona in d'unu ubrideddu accantu due futi unu dominariu mannu chi paria propriu una palestra, de chi fiaus aintru mindi fia sappiu de cantu fut'arta e manna:"strutturedda" ia penzau.
Corrado: "questo è il bagno, li c'è lo spogliatoio, toglietevi le scarpe e seguitemi nel cortile, sotto il tendone".
De cantu sa nau aici me benia una duda manna, eua iant a essi is atrus allievus?
De chi seus bessius a sa prazita de su dominariu, eus sterriu una specie de burra e si seus setzius a ingiriu.
Corrado:" bene, ben arrivati, io sono Corrado, sarò il vostro maestro per i prossimi sei giorni, lavoreremo quattro ore al giorno circa, si inizierà alle quattro" e castiendumì a cul'e ogu, cun fairi severu, iat sighiu:"alle quattro precise, non ammetto ritardi!("gei ses prexiau", ia penzau) il gruppo di lavoro sarà formato da voi tre, anche perché non abbiamo altri iscritti a questo laboratorio. Per voi questa è una buona notizia, perché
essendo così pochi vi potrò seguire meglio"("balla, bella custa, cumenzaus beni, duas pivellas scetti" ia penzau).
Sa primu cosa chi eus fattu, sighendu sa pregunta de su maistu, fut su de nai e poita fiaus in cussu logu e su chi iaus a boli de custu laboratoriu.Sa primu a chistionai fut sa prus mattuca, Iliana. Impiegada, iat giài fattu triatu, e iat a essi ofiu imparai de prus, chistionat segura e a su chi pariat teniat ideas craras meda.
Sa piciochedda giovunedda, si tzerriat Viola, de cantu iat cumenzau a chistionaifu torrat "viola" a sa bregungia, fiat innia poita olliat biri cumenti fut fattu su triatu, in prus d'iant insistia is amigus ca di narant ca teniat fairi de triatu, issa ndi chistionat cumente una cosa bella, ma deu ia pensau:"chi d'iant nau a mei is amigus mius, dus sia sparaus a balla", de chi iat cumenzau a chistionai, sa cara iat a torrau a pigai una intina de tranquillidadi, ma chi narat cosas particularis torrat orrubia che pibaroni, mancai iat agatau seguresa in su de chistionai, teniat su matessi fairi carinniosu.
A s'accabu ia chistionau deu, unu ca de tempus meda, teniat disigiu de provai a fai triatu, ma, pomori de su traballu e de unu pagu de bregungia, no iat ancora provau, custa fiat sa orta bona, furia ind'unu logu attesu a su mancu centucincuanta chilometrus de sa bidda mia, in prus no mi connoscia nemus.
Cominza sa lezioni: Corrado, cun fair de maistu, si narat ca su laboratoriu cosa sua, no esti tanti po imparai a scriri unu contixeddu, ma iat a essi offiu chi iaus imparau a imperai sa conca po iscriri paraulas e contos chi andint beni puru po su triatu, finzas a su traballu de s'attori in su iscrittu po du poi presentai in sa scena. Primu cosa, toccat a liggi, dopu toccat a torrai a penzai e torrai a forrogai is fueddus iscrittus, segundu issu su prus beru èsti su primu sentimentu, su chi balit de prus, poita est puru, sa conca no d'at ancora atrociau su chi is ogus ant mandau a su coru, ma propriu poita funt prus purus, funt meda perigulosus, rischiosus, delicaus. A s'accabat, si potat su treballu in "scena". Tottu su chi bieus a ingiriu podit essi bonu po cumenzai po iscriri, segund'issu ollit castiau melus, tocat a si concentrai, castiai prus beni, oddiri fragus, ascurtai sonus, toccat a no perdi nudda, de cantu partis toccat a sighiri sa fillada, toccat a iscappiai sa ciorbeddera, chi sia libeta de pregiudizius, moralismus, ipocrisias, bregungia, toccat chi bessat su chi senteus de aberus, mancai si praxiant troppu intimas.Su chi contat e chi pozzat praxi a sa genti chi bandant a biri su spettaculu.
Po si fai cumprendi de prus, sia fattu pigai, innia e tottu cosixeddas chi fiant in terra: a una diat onau una pinnia de cruculeu, a s'atra unu mazuccheddu de illixi, a mei unu orrogu de sedu de ebra siccada, fiat de cussu cannaioni. Apustis sia pregontau de contai unu contu asuba de cussas cosas.
Accabaus is tres contus, sia pregontau cali parti de su contu de s'atru si fut agradessia, fiant cussas is partis bonas po unu spettaculu.
Prima de sind' andai, si futi arrecumandau de iscriri calincunu contu partendi de cussus contus nascius innia, de cussus trastixeddus agataus in terra."Custu est prus toccau de mei" ia penzau,"depeus iscriri de tres orrogus de aliga? Arrazza de cosa custu triatu!".
Cannaioni, Cannaioni.....no ci da fazu!, ndia intendiu chistionai giài troppu a iscola, su professori de agronomia ndi chistionat coment de su buginu: "non esiste pianta infestante peggio della gramigna", e candu ndi chistionat pariat timendudeddi. No, de cannaioni no!, oi no ci da fazu, ci penzu crasi.
Penzametus de iaxiu, a sa torrada.
Abbasanta 8 de austu.
Funti i setti de mengianeddu, seu ancora alluau de su sonnu, Esti unu cuart' i ora chi appu lassau sa bidda de Santu Lussurgiu e seu penzendi scetti a mi pigai unu caffèu, tanti po cambiai seu fuendumia po una dìa, po torrai in sa sienda, esti una dì chi seu in vacanzia e giài seu contoniendu, ma cras torru a Santu Lussurgiu. Aiserus, in sa lezioni de triatu m'at zerriau a su cellulari (malaitu su progressu! di adessi nau nonnu!) unu tipu des'ispettorau agrariu de casteddu, a marolla olit fai su collaudu de una strutturedda chi appu fattu cun d'unu finanziamentu de sa regioni. No ati bofiu a du tranziri de una cida cussu lampu de collaudu. "Seu foras, no ia a podi" d'appu nau, "vorrà dire che perderà il finanziamento" m'at arrespustu a rima, s'ommini, unu pagu arrennegau puru. Fiat un' annu chi fia aspettend'iddus, propriu immoi mi depiant ciccai;"ho diritto anche io di andare in ferie, non crede? Lei non ha idea della mole di lavoro che ho"miat sighiu a nai, "gièi sesi pagu presumiu" ia penzau. Mah!?, forzis teniat arrexioni issu puru.
Moi mi frimmu in su bar de sa stazioni de serviziu e mi pigu unu caffèu.
Calendi de sa macchina me pàttiu de intendi unu sonu nodiu, su entu fiat arribai su sonu a orrogus. De primu no fia seguru meda, ma candu si fia fattu prus craru, no ia tentu prus dudas, sonus de campaneddas, pitiollus e triniteddus.
Mi seu firmau, mi seu cuncentrau e appu ascutau melus, cumenti s'at nau Corrado, poit essi puru chi ndi angi calincuna cosa de iscriri.
De su sonu cicu de cumprendi: unu tallu de brebeis, assumancu trexentus pegus, de seguru no funt crabas biendi s'arrazza de su sattu ca du esti, paris paris e limpiu, chenze nimancu una tuppa de moddizzi, ma sumpeparis po su sonu de is ferrus ca mi lompit a truba, esti propriu fairi de is brebeis su de pasci insoru de paris, du faint po si intendi prus seguras, s'ebrei esti un'animali timorosu. Mm..,balla, sa craba pensat prus po sei cand'esti pascendi, est prus brontuda e no timmit a nudda, mancai siat attesu de' is atras.
De is ferrus chi pottant, pozzu nai chi siat unu tallu imbestiu, po s'edati de is pegus, du isciu poita ca esti moda, de is pastoris sardus, su de ponni ferrus differentis po edati de is pegus. Su prus ai saccaias, ai custas di poneus is trinitus, ca funti ferrixeddus pitticatzus, ai summentusas, bedussas e ai mascus poneus pitiollus e campaneddas de mannair diversas, in fromas a su contomaxi de su pegus e de su carattiri, unu pagu cument candu, in is colas elementaris, in froma de sa crassi, si poniant frocus a intina differentis. Is trinitus tenint unu sonixeddu tebi, is pittiolus faint son'e latta, unu sonu surdu candu su tocadori esti fattu de ossu, custu sonu parit tottu su sonu chi fait una perdixedda scotulada aintru de unu bottu de birra sbuidu, inveccias is campaneddas funt fattas tottu
de ottoni, e su tocadori de ferru, su sonu de custas urtimas esti meda prus forti,prus longu, prus fini e ti nci sticchit prus in su sentidu. In custu tallu si intendint tottu is arrazzas de ferrus, seguru ca su meri, de cantu no a mulliu prus, at imbestiu tottus is pegus, aicci traballat prus pagu issu po da sa sighiri, ma traballant de mancu fines is mascus ca in custas disi currint i brebeis prus mannas, is chi angiant in su mes'e idas, is angioneddus chi si coeus po paschixedda.
Su meri de custu tallu no mi parit de origa bona, no est bonu a sceddai is ferrus po donnia pegu, su sonu chi intendu parit tottu cussu de una ghitarra staullada, sonada de unu pippieddu de tres'annus. Mi parit de du biri, secondu mei su meri de custas brebeis esti un omini biazzu meda, cun d'una brenti manna manna, tottu aprendau cun una cadena de oru in su zugu, un tipu chi si creit meda , fieru, unu ca candu chistionat pesa sempri sa oxi, chi di nasa una cosa chi no di andat da pesat finze de prus, praticamenti unu chi tenit sempri arrexioni.
Una pessoni unu pagu bregungiosa, riservada e sensibili, de seguru no iat ai imperau is ferrus in cussa manera, ma iantai giogau asuba de s'armonia de is sonus.
Chi ponis unu pitiolloni, de unu scantus chilus, a un'ebrei mesu gaddinosa e macchillota, esti cumenti chi a una banda musicali, sa dia de unu interru, nci pongas po maistu, unu maccu furiosu cun d'unu tamburu mannu, tecuei cussu! Cussas femmineddas cun is mucadori nieddus, in fattu de su motu, iant a parri bersaglieras.
Su de ponni unu ferru a un'ebrei, poit essi fatu scetti po su chi serbit, chenza de nci penzai troppu, si ponit po fai sonu, eita serbit custu sonu? Nci eis mai penzau? Poita esti ca si ponint is ferrus a is pegus? Su pastori(sempri inventau), de is brebeis in s'oru de sa stazioni de serviziu, non iat a tenni duta po du ispiegai:
"poita ca aici sciu sempri acantu funt i brebeis e coitu agatendudeddas, su prus dei bortas da sa intendu de in s'oru de su barixeddu de sa stazioni de serviziu!"
Crescendi sa oxi, fendu biri ca ndi scidi, de pastoria, iat a sighiri:"tra sei is brebeis no si deppint perdi, e po cussu si depint intendi s'una cun s'atra, finzas a de notti, chenza de campaneddas, iant a bandai una a manu ona, s'attra a manca, bee de innoi, bee de ingunis, miga pascint cussas cadumas. Poi su cani puru, intendendi is sonallas, scit sempri cali trettu depit illai, a de dia e a de notti, contra bentu o no, si proit o no, cun nebida, in ogna manera de tempus!"
Bideas, onnia pessoni tenit sa sua, po nonnu su de ponni su ferru a un'ebrei fiat una "vestizioni", unu specia de ritu, no isceddat a solu, poniat in contu s'ebrei, su tallu e su cani puru, narat ca fiant is brebeis ca isceddant sa campanedda o su pitiolu.
Securu ca si una cosa d'iaici diat a intendi su super-pastori(sempri ipoteticu) de abbasanta, ca immoi ca d'eus arremonau meda, diaus a podi nomenai puru, cun.......Gavinu...., su cumentu iat a essi:"ah, bella custa! immoi isceddant puru is brebeis!! Ah, custa esti troppu manna! Oi is brebeis isceddant is campaneddas, e crasi, mancai, su cani guidat su fuoristrada! Is brebeis su latti depint fai, s'atru, deu du fazu!"
Forzis iat a essi mellus chi andau a mi pigai custu caffeu, o forzis adessi mellus ca no! Forzis è propriu su scimingiu de su sonnu ca mi fait penzai istranu, mancai chi buffu su cafféu mi torrat a conca cussu de s'ispettorau agrariu, tandu e mellus a pensai a Gavinu!
Lampu! Su stragazzu, de is ferrus de is brebeis de Gavinu, immoi est prus forti, incradendumì in su muru de perdas, addei de una matta de ciuergiu, ndi biu una scantu de brebeis, Lampu! Una potat in su zugu unu ferru mannu ca parit una pingiada po coi fai, esagerau! Esti cumenti penzau, custu Gavinu esti propriu unu mitomani. Mi parit de du intendi in su bar, cun is amigus:"candu accabu de da sa mulli e da sa scappu, is brebeis mias, da sa intendint finzas a Santu Lussurgiu mi! Gei mi funti costadas is campaneddas, ma però, mai ca si perdint is brebeis!".
"De pagu cabali" iat a essi nau nonnu, "non vali un gran che", tradusiu in italianu.
Comenti furia nendu prima, nonnu Abori penzada finzes ai brebeis, poita nascinti chenza de campaneddas, po cussu toccat a dis inzettai su ferru giustu, sempri invadenzia esti, po cussu toccat a essi carinniosus in su de si da ponni, no bolit a d'apprettai su pegus.
M'arregordu de d'ai biu milli ottas, ananti e su fogu in domu, provendi e ascutendi campaneddas, pitiollus de onnia genia, misura e sonu. Da sas moviat abellu abellu, de sei sei, nd'ascuttada su sonu e cicada de penzai si podiat andai beni, mancai, tottu in d'una narat:"àgatada!" Po Bianchedda penzu chi andit beni! Crasi da provaus. Ia sceddau una campanedda lucida ca paria noa, fia bella de aberus, teniat un'orixeddu in su cabudu in sa patti prùs larga ca da fiat prùs "chic".Di cambiada fetti s'oturada, di poniat unu arrebroni ca ficchiat in sa peddi, ca fragat ancora de concia.
S'incrasi Bianchedda ca, no si penzat nudda, fut po passai de ruolu, perdendu su trinitu de saccaiedda, passat a brebei de madriedu, depiat cambiai puru tallu, de su tallu de bagadiu passat ai cussu de is picinnaias, ca est su tallu accantu ci funt tottu is angioneddus nascius de pagu. De unu sonu anonimu, de su trinitu passat a unu sonu romanticu de campanedda, ca chi di iadessi prascia di iat a essi abarrada po tottu vida.
S'incrasi accabau de mulli, cumenzat sa "vestizioni"de Bianchedda, nonnu fut prezisu e seguru in tottu su chi fiat, ma in su de si movi po ponni su primu ferru, fiat delicau e poderendi sa brebei teniat modus de fai carinniosus.
Scapadas chi fessant is brebeis de cotti, castiat Bianchedda pascendi, fiat attentu a donnia mòvida, castiat su cani po biri chi agradessiat su sonu nou, poi ascutada tottu is sonus de is ferrus, po biri si torrada sa campanedda noa cun is atrus sonus. "Est sa sua!"narat castiendumia po biri chi fia deaccordiu.
Tengu ancora in conca, cumente unu sognu, is primas dis de su beranu, a mericeddu, candu su frius fut andendu po fai passai is airis tebis, abetendi s'ora de mulli, abarraiaus in mesu a s' erba e is primus froris, castiendi a cielu, pesendudendi unu didu, cumenti chi essa offiu puntai calincuna cosa, nonn'Abori mi narada:"du intendis? Ascutta, esti propriu un bellu sonu, berus?"
Teniat arrexioni, mi pariat de essi in d'unu cuncertu liricu, sonus durcis, fortis, surdus, acutos, beniant de is ferrus, produsiant una surra de ondas soavis, prascillosas a su sentidu, si imbestiant a su bentu, a is cantus de is pillonis, de cicciareddas i arranas, a is acuas chi lixeras curriant in is errius. Arrazza de sonus!....Nonn'Abori fut propriu un'artista! De candu esti motu, deu e fradi miu no seus stetius prus bonus a produsi cussus sonus, cussus capolavorus, mancai siaus impenniendusì.... no esti su propriu.
Cussus sonus s'ammancant, m'ammancat issu puru.
Mi nde orruta una lambriga.
Ah, chi m'essa biu Gavinu:
"Ma ti bis! Prangendu!
Aih, aih, bis eita boli nai a fai decidir ai brebeis?! Mancu pastori paris!"
tenit arrexioni issu, ma no mi dispraxit de essi aici, depint essi stetias is abis, de candu seu pappendi tottu cussu meli, seu torrendi drucixeddu deu puru, mi intendu prus sensibili, ma, po nai sa beridati, no mi dispraxit ni mancu ....e poi..... po una lambriga!.
Bah, immoi du buffu custu caffèu, finzes poita su maistu de triatu mi iat nau de iscriri de cannaioni! Cessu!Sempri de aici!
Tenit arrexioni mamma candu mi narat: "ma dove ce l'hai la testa?"
Teniat arrexioni puru sa sposa eccia, candu m'ati lassau: "come faccio a stare con uno che invece di pensare a me, sta sempre pensando ad api e pecore? Sembri un bambino, ci vediamo quando sarai cresciuto!" Deaici m'iat aboxinau.
"Fuori tema, decisamente fuori tema! Quattro meno , vediamo se la prossima volta stai più attento!" aici mi narat sa Dittucci, sa professoressa de italianu, de is superioris , "non puoi scrivere tutto quello che ti passa per la testa, ci sono delle regole, devi attenerti al titolo!"
Tenit arrexioni issa puru!.
"Hai sempre la testa tra le nuvole"sighiat.
Tra i nuis?" Tra is abis, professorè", di ia a podi arrespundi immoi.
Anta a tenni puru arrexioni, ma però, a nonn'Abori di seu sempri praxiu deaici.
Pubblicato su autorizzazione dell'autore Stefano Lai che ringraziamo sentitamente.
Proprietà intellettuale del racconto: Stefano Lai
La copertina è di proprietà B.Ghiani che ne autorizza l'uso per gli usi consentiti.